Tessa werkte 13 jaar als leerkracht en in 2014 besloot ze improvisatietrainer te worden om zowel met kinderen als leerkrachten te werken. In Dokhuis zette ze speelse werkvormen in. Rob van der Poel deed mee en sprak na afloop niet alleen Tessa, maar ook deelnemer Shannon over hoe zij het improviseren heeft ervaren.

Een thuis vinden, een eigen te vertrouwen plek. Dat is wat we als mens nodig hebben, een grond ook van waaruit we kunnen leren en de wereld in kunnen trekken. Ons eigen lijf en een bewustzijn daarop speelt daarin een belangrijke rol. Een spannende exercitie, nog steeds beseft Liz, ook in onderwijs. Maar niet minder relevant. En urgent.

Zelf geeft Liz Wientjes onderwijs op zowel de Hogeschool van Amsterdam, als op een basisschool in Den Haag. Ze neemt ons in deze aflevering onder meer onder meer mee in een geleide meditatie waarin we langs en door verschillende aspecten van ons mens-zijn reizen.

Op de Dokhuis-dialoogavond op woensdag 12 maart 2025 in Rotterdam gaan we onderzoeken en op speelse wijze in gesprek met ons lichaam. Om bij onszelf en elkaar thuis te komen en samen te ontdekken in hoeverre dit aspect van ‘thuis’ en verbonden zijn een rol speelt in samen leven en samen leren. Dat doen we met Liz Wientjes en met collega Sietske Dijkstra, die al eens eerder een Dokhuis-avond over ‘thuis’ inleidde.

Sietske werkt op het terrein van relationele en sociale veiligheid. Ze werkt als docent en coach bij geweld in relaties en professioneel handelen en is onder meer auteur van het boek De kracht van ervaring. Over geweldspatronen, tacit knowing en thuis.

Dokpraat is het podcastkanaal van het Rotterdamse Dokhuis. Dokhuis is voor steeds meer mensen een bijzondere plek in Rotterdam aan het worden, een plek waar toffe dingen gebeuren en nieuwsgierigheid kan ontstaan. Een gastvrije plek dus, waar je je uitgenodigd voelt om mee te doen en waar we met elkaar de wereld een beetje mooier maken. Duurzamer, rechtvaardiger, eerlijker.

EATING OUR OWN ART / JIL & EVELINE

In the beginning of december, we created and painted our own pizzas in Dokhuis. It was an event of Jil and Eveline, both student of de Willem de Kooning Academie. They are finishing their study Event Management and decides to combine some practical research on their theses.

Inspired by artwork or an image in our minds, we experienced the joy of crafting a unique pizzas. Jil and Eveline guided us on a thought-provoking journey, exploring how art and culture shape and influence us, and how we interpret them in our lives.

To wrap up the evening, we recorded this podcast, with myself, Rob as the host and where Fransesco joines us in a conversation and feedback-loop of what happened. Fransesco tells why he was at the dinner table.

In this podcast of Dokhuis we hear how a welcome place, combined with arts and making delicious food can be transform into an event where people have fun, can listen and tell, and become good company with eachother, beyond all differences.

This was another episode of Dokpraat, the podcast channel of the Rotterdam Dokhuis. You can find more episodes on the website DOKHUIS.ORG and via Spotify.

Our goal is to make Dokhuis a special place in Rotterdam, a place where you feel invited to participate, a place where cool things happen and curiosity can arise. A hospitable place where together we make the world a little more beautiful. More sustainable, more just, more honest.

Until next time.

In deze podcast aflevering luister je naar Fenneke. Haar vader Leendert was een van de 52.000 jonge mannen – allemaal tussen 17 en 40 jaar - die in die nacht werden afgevoerd naar Duits grondgebied, voor dwangarbeid. Na de oorlog door slachtoffers en achterblijvers vooral gezwegen. Rotterdam was druk met de wederopbouw en de meeste ervaringen waren door de mannen zelf aan dagboeken toevertrouwd. En dat had een reden, vertel Fenneke. ‘Er was een flnuikend oordeel. De mannen hadden voor de Duitsers gewerkt, dus dan ben je collaborateur. Het verzet, zeker uit Amsterdam, meende dat deze mannen zich als makke schapen hadden laten wegleiden. En dat is tekenend geweest voor het oordeel, ook na de oorlog. Dat beeld is nooit verdwenen. En dat is tekenend ook voor het zwijgen van deze mannen.

Naast Fenneke komt ook Ron Schuurmans in deze Dokpraataflevering aan het woord. Hij heeft vanuit het Rotterdams Stadsarchief inmiddels meer dan 1300 mannen geportretteerd, vaak geconstrueerd uit verhalen en documenten de steeds meer beschikbaar komen.

Dokpraat is het podcastkanaal van het Rotterdamse Dokhuis. Ons doel is om van Dokhuis een bijzondere plek in Rotterdam te maken, Een gastvrije plek waar we met elkaar de wereld een beetje mooier maken. Duurzamer, rechtvaardiger, eerlijker.

Zie ook:

www.fennekehordijk.nl

www.verhaalvanmijnvader.nl

www.stadsarchiefrotterdam.nl

www.dezoeknaarschittering.nl

Wat helpt ons om in dialoog te raken met elkaar? Welke betekenis speelt dan juist het vreemde en het onbekende daarin? Begin november was er een Dokhuis-dialoogavond met theatermaker Brecht Hermans: Belg, Rotterdammer en oprichter van de Toneelleesclub010. Hij nam ons mee en verleidde ons om onszelf en elkaar opnieuw te ontdekken.

In deze aflevering van Dokpraat – het podcastkanaal van Dokhuis - luister je onder meer naar Stefan en Anke, twee deelnemers die zich lieten verrassen en opgetogen raakten over de avond en de speelse en theatrale vormen waartoe Brecht - stap voor stap - uitnodigde. En je hoort natuurlijk ook Brecht Hermans zelf, die zich als community theatermaker profileert en al eerder samenwerking aanging met PS Theater en Babel. Inmiddels is hij ook verbonden aan Lab-Z van Theater Zuidplein en werkt hij aan een voorstelling Samen in Zorg.

Meer over Brecht:

https://www.brechthermans.be/

In deze podcast van Dokhuis hoor je Allaatin Erdal, voorzitter van het platform, dat al meer dan vijftien jaar bestaat en waar door de jaren heen al meer dan 400 organisaties in Rotterdam en omgeving aan verbonden zijn. Daarnaast vertelt Claartje van der Grinten over het thema vrede in onderwijs. Zij werkt op een democratische school, De Vrije Ruimte in Den Haag

Op de avond was ook spreektijd voor Randhier Partiman, die als Hindi duidelijk maakte dat er overstijgende waarden zijn, dat de verschillen minder groot zijn dan dat we denken - en dat het om onze daden gaat.

In deze aflevering van Dokpraat luisteren we naar Frans Douw, die 41 jaar bij Justitie heeft gewerkt. Hij is auteur van ‘Het zijn mensen’ dat hij schreef na zijn pensionering in 2015. Zijn eigen schoolcarrière stopte al op zijn zestiende en wat erg geholpen heet is dat hij zelf ook niet zo’n gemakkelijk jongetje was en ook zelf dus wel wat ervaring heeft met ‘iemand zijn waar niet iedereen op zit te wachten’, zo vertelt hij.

En we horen Mandy, werkzaam in de Hunnerberg, een jeugdgevangenis in Nijmegen. Daarvoor werkte ze twintig jaar in het basisonderwijs. Een verandering die niet door iedereen begrepen werd, maar waar ze voor geen seconde spijt van heeft.

Maar we beginnen met Yassine. Hij was in Amsterdam een draaideur-crimineel, een van de harde kern, maar sinds 2020 is zijn leven veranderd. Hij werd jeugdwerker en is helemaal verliefd op wat hij doet en kan betekenen.

Dit was deel 2 van een podcast over Onderwijs in detentie. Beide afleveringen van Dokpraat zijn opgenomen tijdens de dialoogavond op 17 juni 2024.

In deze aflevering van Dokpraat luisteren we naar Marisja Groen, directeur van VSO De Burcht dat het onderwijs in Teylingereind verzorgd. Een baan waar ze ruim een jaar terug bewust voor koos, na een eerste lange periode in het mbo. En waar ze nu met trots deel van is geworden.

En we horen Issam, die er al wat langer werkzaam is en vertelt dat hij zichzelf niet achterhoudt in gesprekken met de jongens met wie hij optrekt. Iets wat je moe willen, kunnen en durven.

Maar we beginnen met Toine, die alles bij elkaar wel 21 jaar heeft vastgezeten, maar ruim 20 jaar terug de knop wist om te draaien. Als begeleider bij De Nieuwe Kans in Rotterdam toont hij dagelijks zijn waarde voor jonge mannen met een problematische of criminele achtergrond en helpt ze op hun weg naar een ander leven.

Vooraf kijken we naar een fragment uit de 2Doc-documentaire Carrousel uit 2020, waarin vier jongens een jaar lang zijn gevolgd en Toine met geduld, empathie en doorzettingsvermogen ze naar een andere werkelijkheid probeert te begeleiden.

Dit was het eerste deel van een podcast-tweeluik over Onderwijs in detentie. Deze afleveringen van Dokpraat zijn opgenomen tijdens de dialoogavond op 17 juni in het Rotterdamse Dokhuis.

Het gebrek aan aandacht voor de ziel heeft een wereld op drift veroorzaakt. Het onderwijs vormt daar op veel plekken geen uitzondering op, al zou je daar wel met elkaar zorg voor willen dragen. In deze DOKPRAAT-podcast verkennen we het begrip THUIS, wat is thuis? Is het een plek of een ervaring? Ben je thuis bij jezelf of bij de ander? In de taal of in de cultuur? En wat betekent dat voor onderwijs? Kun je eraan werken en hoe dan?

Je luistert in deze aflevering naar Annemiek van Dillen, als meisje van Zuid opgegroeid in Rotterdam en al bijna dertig jaar werkzaam in het onderwijs. Hoe maakt zij de grond voedzaam voor een thuisgevoel in de klas? ‘Ik denk met humor. Door te relativeren soms, ook met elkaar. Maar ook door jezelf als docent ook zo op te stellen, ook als lerende dus. En dus ook fouten durven te maken en die laten zien. Daarover als persoon willen delen en vertellen.’

We luisteren ook naar Iko Doeland die een thuis vond toen hij mocht werken bij het Rotterdams Vakcollege De Hef, de school waar hij zegt als mens gevormd te zijn. ‘‘Goed, we hebben daar samen een prachtige school neergezet, maar In het begin was het echt heftig. De criminaliteit zat in de school, dus ja, hoe kun je dat nou op een zo goed mogelijke manier doen? Want ik sprak de taal niet. En ik was die vreemde witte man in een buurt met bijna 200 nationaliteiten. Heel de wereld woont in Rotterdam. Maar die rijkdom, want dat is het als je het wil zien, is gigantisch. Als je daar ruimte aan geeft en met elkaar dan ontstaat er iets moois. Na een jaar ben ik als interimmer gewoon in dienst gegaan.’

Het succes had volgens Iko te maken met een helder en verbindend uitgangspunt: ‘Ik kwam niet iets brengen wat goed is voor de anderen. Ik kwam daar naartoe om te luisteren naar wie iedereen was en wat ze nodig hadden. En waar ik het niet wist, zeg ik: ik weet het niet. En het mooie was en dat is het mooie van Rotterdam, dan komt iedereen je helpen. En ja, dat vond ik fenomenaal.’

Iko Doeland kwam thuis bij De Hef, daar waar Hulya Cigdem (1975) zichzelf juist door de Nederlandse taal en het schrijven een thuis kon geven. Ze kwam vanuit Turkije op haar vijftiende naar Nederland, voor haar huwelijk met Ahmet. ‘Toen ik net naar Nederland was gekomen, kwam ik in een enclave in Tilburg bij mijn schoonouders terecht. Hun kennissen en vrienden waren alleen maar Turkse mensen. Maar naarmate ik de taal leerde, wat aanvankelijk niet eens mocht van mijn schoonmoeder, leerde ik dat er andere vormen van leven en werelden bestaan. Je ziet het wel van afstand, maar als je de taal leert, dan ontdek je het eigenlijk pas.’

In 2007 studeerde Hulya Cigdem af in de journalistiek. Ze schreef en werkte voor gerenommeerde media en heeft ook als auteur twee boeken op haar naam staan: De Importbruid en De Val van Mehmet. Inmiddels is ze onderzoeksjournalist, opiniemaker, debater en ondernemer. In het Rotterdamse Dokhuis zal ze maandelijks op zondagmiddag een journalistencafé organiseren, met telkens een nieuwe gast.

Deze aflevering van Dokpraat is opgenomen tijdens de dialoog avond over Thuis, eind mei in het Rotterdamse Dokhuis. Na de zomer komt de Thuisavond terug op de agenda.

Wat betekent thuis voor jou? In deze podcast beluister je vier mensen, Shadi, Hosein, Carla en Yosine. Ze schoven aan tafel bij een dialoogavond in het Rotterdamse Dokhuis over THUIS.

Waar gaat thuis bij jou over? Is het een plek, in de buitenwereld? Of vind je het ook aan de binnenkant? Hoe maak je samen een thuis? Op school, in de buurt, aan tafel, in gesprek?

Luister naar deze nieuwe aflevering van Dokpraat.

Of het nou een mentor binnen de schoolmuren of een mentor daarbuiten betreft; we hebben allemaal onze gamechangers gehad. Mensen die op de juiste knopjes hebben gedrukt en ons op een spoor hebben gezet dat ons verder in onze ontwikkeling bracht.

Tijdens een avondprogramma in het Rotterdamse Dokhuis waren kunstenaars Michline Plukker, Annemiek Vera en Dean Bowen te gast. Zij brachten odes aan hun leermeesters, de mensen die voor hen het verschil hebben gemaakt. Ze gingen met Marco Martens en Rob van der Poel in gesprek over hoe ze op hun plek in de wereld zijn gekomen.

In deze podcast hoor je het gesprek met Dean Bowen; dichter en docent aan Creative Writing Artez.

Of het nou een mentor binnen de schoolmuren of een mentor daarbuiten betreft; we hebben allemaal onze gamechangers gehad. Mensen die op de juiste knopjes hebben gedrukt en ons op een spoor hebben gezet dat ons verder in onze ontwikkeling bracht.

Tijdens een avondprogramma in het Rotterdamse Dokhuis waren kunstenaars Michline Plukker, Annemiek Vera en Dean Bowen te gast. Zij brachten odes aan hun leermeesters, de mensen die voor hen het verschil hebben gemaakt. Ze gingen met Marco Martens en Rob van der Poel in gesprek over hoe ze op hun plek in de wereld zijn gekomen.

In deze podcast hoor je het gesprek met beeldend kunstenares en docent aan de HKU, die haar gamechanger vond op de kunstacademie.

Of het nou een mentor binnen de schoolmuren of een mentor daarbuiten betreft; we hebben allemaal onze gamechangers gehad. Mensen die op de juiste knopjes hebben gedrukt en ons op een spoor hebben gezet dat ons verder in onze ontwikkeling bracht.

Tijdens een avondprogramma in Dokhuis waren kunstenaars Michline Plukker, Annemiek Vera en Dean Bowen te gast. Zij brachten odes aan hun leermeesteres, de mensen die voor hen het verschil hebben gemaakt. Ze gingen met Marco Martens en Rob van der Poel in gesprek over hoe ze op hun plek in de wereld zijn gekomen.

In deze Dokpraat-aflevering hoor je het gesprek met multidisciplinair artiest en docente Michline Plukker, die haar gamechanger vond op de MBO Theaterschool in Rotterdam.