Po poznaniu ich świadectwa stanęłam przed wyborem: czy przyjąć Jezusa jako Pana i Zbawiciela? I zrobiłam to. Leżałam w takiej "bańce pokoju" przez godzinę. Nowe życie zaczęło się od tego, że lęk, towarzyszący mi od lat, zniknął. Bóg zmienił mnie, nauczył słuchać i… służyć.

W kościele protestanckim spotkałam ludzi uśmiechniętych, szczęśliwych mimo przeżytych tragedii, śpiewających takie pieśni, że serce się raduje. Mówili o Bogu, który zmienił ich życie. Poznałam Jezusa i to jest piękne! Zaczęłam inaczej postrzegać ludzi, z miłością.

Następne lata były czasem wzrostu i... wygranej walki z lękiem, demonami. Stałam mocno na Słowie Bożym. Nie wyobrażam sobie, gdzie bym była (i czy w ogóle bym była) w swoim życiu, gdybym nie spotkała Jezusa. On jest fundamentem i prowadzi mnie.

Zrozumiałam to na drodze wielu doświadczeń, bo jestem uparta. Musiałam odpowiedzieć na trudne, mocne i poruszające pytania: czy masz pewność zbawienia? Czy wierzysz, że Bóg cię kocha?

Oddałam życie Jezusowi i później przez lata wielokrotnie doświadczałam Bożej miłości, także jako samodzielna (nie lubię słowa „samotna”) matka. Mam wszystko, czego potrzebuję.

Skończyło się niechcianą ciążą i aborcją. Jak się okazało, z grona imprezowego zostałam sama, znajomi się odsunęli. Wokół mnie zaczęli się pojawiać ludzie wierzący.

Pokazali mi miłość Bożą i niezwykłą mądrość, pokorę, niezłomność. Zrozumiałam, że jestem spętana przez Złego, nawróciłam się. Jednak całkowita, dogłębna przemiana przyszła później, w szpitalu, gdy czekałam na usunięcie nowotworu…

W końcu jednak, po latach, byłam tak zraniona i pogubiona, że… przeprosiłam Jezusa. Oddałam mu wszystko, ale w zamian dostałam nowe życie. Weszłam nad przepaść po cienkiej lince. Zaczęły się cuda, przebaczenie, uzdrowienie relacji i inne przełomy.

I tak się stało, ten zbór stał się moją drugą rodziną. Ale zajęło więcej czasu, żebym oddała swoje życie Bogu, a jeszcze później doświadczyła chrztu w Duchu.

Po pięciu latach służby tam Bóg dopiero zbudował fundament dla mojej dalszej drogi i powołania: „kocham cię taką, jaka jesteś”. Dziś nadal pracuję z bezdomnymi i uzależnionymi, i uczę innych, jak to robić.

Była już we mnie wtedy tęsknota za żywą relacją z Bogiem. I zapragnęłam żyć dla Niego, zadeklarowałam to. Bóg zaskakuje mnie zawsze tym, jak odpowiada na moje modlitwy – po swojemu, lepiej i na ogół… niezgodnie z moim planem.

Tak było z moim mężem, wspólnotą, dziećmi, domem… Wciąż mam pasję do dzielenia się ewangelią i uczę się bliskich relacji, dawania świadectwa.

Ale w końcu się zgodziłem, zaskoczyli mnie wzajemną miłością, nikt nikogo nie obgadywał, nie oceniał. Po przeczytaniu „Więcej niż cieśla” McDowella zobaczyłem dowody, których potrzebowałem.

Po nawróceniu przestałem patrzeć na ludzi z góry, rzuciłem pornografię. Mam cudowną rodzinę, pracę. Dzięki Bogu i wierzącym przyjaciołom, mentorom idę dalej.

"Chodzi o poznanie Jezusa" – Mirek Kolczyk, znany jako Kolah

Pewnego dnia zawołałem do Boga: jeśli jest dla mnie szansa, przyjdź do mojego życia i zrób z nim cokolwiek. I podniosłem się z dna. Zajęło jednak sporo czasu, zanim naprawdę oddałem życie Bogu.

Głoszenie Jezusa – to sens mojego życia. I to, co zrobił dla mnie, traktuję serio.

Po nawróceniu zostałem uwolniony od wszystkich nałogów. Najtrudniej było z hazardem, ale Jezus wyprowadził mnie ze wszystkiego i zaczął w cudowny sposób używać dla Ewangelii.

Dzisiaj rapuję na kościele ulicznym, piszę wiersze dla Boga, jestem wdzięczny, że mogę być Jego dzieckiem i Jego narzędziem. Bóg spełnia pragnienia mojego serca.

Dopiero na studiach zacząłem lepiej rozumieć, co czytam w Biblii. Jeszcze później, gdy doświadczyłem napełnienia Duchem Świętym, to otworzyło mnie na zupełnie nowy rodzaj doświadczania Boga.

Niezwykłym dowodem mocy Bożej są również moje dzieci – narodzone mimo obiektywnych trudności.

Historię opowiada Ewa Franielczyk. (27 X 2021)

Wkrótce mój kręgosłup był zdrowy! Później ochrzciłam się, znalazłam społeczność.

Bóg uwolnił mnie od tych złych myśli, od wulgarnego języka, dał mi miłość do ludzi, zdolność i pragnienie relacji. Z czasem nakłonił mnie do pokuty. Dzisiaj chcę we wszystkim podobać się Jezusowi.

Doświadczałam później cudownego, Bożego zaopatrzenia i opieki. A nawróciłam się, gdy usłyszałam Jego głos upomnienia: nie musisz kraść, masz godność, bo Jezus za ciebie umarł.

Bóg wyrwał mnie spod opresji demonicznej, gdy w nieświadomości weszłam głęboko w new age. Nadnaturalnie uwolnił od strachu, od długów. I w cudowny sposób dał męża.

"Dokąd idziesz i co robisz?" Ksiądz z Odnowy poprowadził mnie do nawrócenia. Potem nowa społeczność, ludzie uczyli mnie drogi z Jezusem. Doświadczenie ogromnej miłości i akceptacji - to było i jest dla mnie najważniejsze.

„Chcę nowe życie!” Bóg odpowiedział; usłyszałam, że ten Jezus, którego mam na krzyżu, On żyje!

Oddałam Mu wszystko, a Bóg dał mi nową naturę, karmił, wyciągnął z więzienia, naprawił relacje, dał męża. I uzdrowił, chociaż miałam już nigdy nie chodzić.

Wiara przybrała dla mnie wreszcie praktyczny wymiar.

Jestem dziś wdzięczny Bogu za rodziców, za kościół - ludzi wspierających mnie, za uchronienie od wielu grzechów, za tożsamość dziecka, za wolność od smutku i strachu przed śmiercią, za żonę i dzieci, za Jego zaopatrzenie i... cierpliwość dla mnie.

Chciałem żeby to trwało wiecznie, ale czułem, że coś w tym przeszkadza. Gdy Duch Święty mnie wypełnił, życie naprawdę się zmieniło.

Jestem wolnym człowiekiem.

Gdy poprosiłem o to Boga, spadł ze mnie wielki ciężar.

Dziś mam wszystko: bożą miłość, duchowego mentora, rodzinę, pracę, kościół – taki "życie do życia".

Przyjąłem chrzest i zacząłem uczyć się fundamentów. Bóg troszczy się o moje relacje, finanse, dom, pracę…

Poznałem Biblię przez podcasty, potem zacząłem czytać i odkryłem, że jest bardzo konkretna, prawdziwa. Uwierzyłem w Boga. Ale dopiero po czasie poddałem się Jezusowi. To dopiero mnie zmieniło.

Myślałem: jak to jest możliwe w tym świecie? Była przykładem takiego "bożego szaleńca". Dla mnie dojście do takiego miejsca było długim, frustrującym procesem, bo chciałem to zrobić sam. W końcu... poddałem się i Bóg zaczął mnie zmieniać. Przy tym uwolnił mnie od depresji, umocnił, dał mi też kościół - wspierającą rodzinę.

Wielokrotnie prosiłem o ratunek, a On odpowiadał. A przy okazji zmieniał mnie. Musiałem rzucić alkohol, przepraszać, wybaczać, odstawić dumę na bok, czytać Biblię, kierować się miłością, być cierpliwym, nie oceniać, odpuszczać rzeczy, na które nie mam wpływu…

Od paru lat nie znam uczucia, że się na kogoś gniewam. Odważ się i zaufaj! Jeżeli masz Boga, masz wszystko.

Później zacząłem czytać Biblię ze Świadkami Jehowy i przy tym dystansować się od ich nauk. Jednak Ewangelia mnie zmieniała.

W końcu oddałem życie Jezusowi. Pozbyłem się lęku przed śmiercią. Moje życie nabrało sensu. Jezus okazał się odpowiedzią na moje ideały i pytania.

Wkrótce potem mój najbliższy przyjaciel oddał życie Panu, przez moją opowieść. Tajemnicą życia z Bogiem jest słyszenie Jego głosu - to zawsze jest dla mnie świeżą inspiracją do modlitwy i inicjuje ważne zdarzenia.

Archiwalne audycje dostępne są do odsłuchania na stronie: https://radiochrzescijanin.pl/audycje/slowa-swiadectwa/

Dopiero kiedy chrześcijanie na festiwalu SLOT przyjęli mnie taką, jaka jestem, zaczęłam wierzyć, że mogę żyć inaczej, mogę się zmienić, i to dzięki Bogu. Później zmieniło się bardzo dużo: stałam się bardziej odważna, Bóg mi też zwrócił pasję do śpiewania, dał talent. Ale najbardziej jestem wdzięczna za wolność i uzdrowienie z depresji.

Odkryłam, czym jest prawdziwa pokuta, przebaczenie i ile to daje radości - takiej codziennej".

Zacząłem żyć po swojemu - miejsce bez sprawiedliwości i reguł. I byłem... wciąż głodny Boga. Rozprawiłem się z dwoma ważnymi dla mnie tematami: tłumaczeń Biblii i boskości Chrystusa.

W końcu Bóg objawił mi... cząstkę siebie - ciężar który mnie przygniótł do ziemi. Płakałem długo i powstałem lżejszy, nowy, czysty, pełen radości..."

Późniejsza historia jest bardzo burzliwa. Z jednej strony Bóg potwierdzał mi, że jestem chrześcijaninem. Z drugiej – przyziemna podłość, którą widziałem w kościele, zaczęła we mnie drążyć dziurę nieufności. Porzuciłem wiarę, byłem ateistą.

Gdy powróciłem do czytania Biblii… zostałem rozłożony na łopatki. Byłem na świeżo zachwycony Jezusem.

Myślałem, że przyjdzie rozwiązanie problemów, ale… zstąpiła na mnie Boża obecność, pokój, miłość, radość… – jakby przeszło przez ciało tysiące Volt. Dwie-trzy minuty, a potem… wolność. Odeszły myśli samobójcze, różne uzależnienia, wulgaryzmy. Po pewnym czasie odzyskałem też wolność finansową. Co więcej, Bóg mówi do mnie przez sny, uzdrawia ludzi, gdy się modlę…

Odważyłam się i poczułam, jakby spadło mi z serca kowadło. Myślałam „teraz już będzie łatwo”. Wtedy zaczęły się ataki, myśli od Złego pełne potępienia, które musiałam odpierać. Cały czas były blisko mnie dziewczyny, które mnie wspierały.

A największym dowodem Bożej łaski i mocy jest moja córka, chodzę z nią na rehabilitacje i widzę, ile w niej siły, woli walki… Jest Bożym darem, uczy mnie, że nie wolno się poddawać.

Swoją historią dzieli się Justyna Radgowska.

Po kilku rozmowach nawróciłam się. Wtedy też odkryłam swoją nową pasję i dar (obok muzyki) – pracę z dziećmi. Później okazało się, że to boży plan dla mnie. Ale dalsza droga była trudna – chciałam wszystko po swojemu, zamiast słuchać i ufać.

Mój partner używał przemocy. Kilka dni po pobiciu dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Bałam się wszystkiego. Bóg znowu wyciągnął do mnie rękę. Uzdrowił mnie z lęku. Błogosławi mnie przez największy dar: moją córkę. Mogę też pomagać kobietom, które miały podobne doświadczenia…

Najlepsza jest Boża miłość. Miłość, poczucie bezpieczeństwa, akceptacja, której nie znalazłam nigdzie indziej. To mnie prowadzi”.

Doświadczyłam głębokiej miłości bożej. Zniknęły napady płaczu. Stwierdziłam, że w Bogu musi być coś więcej, ale jeszcze nie znałam koncepcji, że coś mam oddać Bogu.

Później On uzdrowił moją relację z tatą; zmienił moje serce, postawę, zachowanie. Jestem też bardziej odważna.

Bóg zaczął wydobywać ze mnie piękno. Pozwolił otworzyć się na Jego ojcowską miłość. Poznałam też innych uczniów Jezusa i zostałam napełniona Duchem Świętym, który zmienił moje czytanie Pisma.”

Mama była podporą, wychowywała mnie po katolicku. A jednak nie potrafiłem Boga znaleźć. Gdy przyjechałem do Warszawy, już całkiem o Nim zapomniałem. Błądziłem po omacku. Bóg mnie przygotował do przyjęcia ewangelii, zadawałem Mu wiele pytań. A w końcu: jeśli jesteś, to pokaż się. Kolega z pracy powiedział mi o Jezusie.

Zacząłem wyrzucać z siebie grzechy, zalałem się łzami… Poczułem, jakbym po długim marszu zrzucił z siebie ciężki plecak.

Zmieniło się wszystko po kolei: odeszły wulgaryzmy, używki, pornografia. Dostałem też mieszkanie, znów byliśmy razem z żoną. Płakaliśmy ze szczęścia. Narodził się nam drugi syn. Bóg uzdrowił moje relacje z rodzicami… To jest ta „wonność chrystusowa”.

Ale najbardziej jestem wdzięczna Bogu za uwolnienie. Wiele razy próbowałam naprawić siebie – rzucić nałogi, przejść terapię… A Bogu to zajęło dobę.

Powiedziałam po prostu «Boże, nie radzę sobie». To, co radzę każdemu, to wyrzekanie się siebie. Może ciężko jest przyjąć prawdę, ale… po prostu się poddaj. Jak dziecko. Zanim zdarzy się coś trudnego."

Różne chrześcijańskie obozy, spotkania… podobały mi się, ale miałem poczucie, że… to nie jest moje życie, to mnie nie dotyczy. Musiałem więc podjąć decyzję… Gdybym nie przyszedł do Jezusa, nie miałbym zbawienia. On mnie uwalnia od wielu rzeczy i mogę mówić, że jestem Bożym dzieckiem. 

U znajomych chrześcijan pociągała mnie ich relacja z Bogiem – chciałem takiego życia".

To jest mega proces! Najbardziej smakowita podróż zaczęła się, kiedy dzięki Jezusowi zaczęłam pozbywać się swojej starej, egoistycznej natury."

Doświadczyłam prawdziwego SPOTKANIA z Bogiem. Przepraszałam Go. A on powiedział: «To nic…» To był najważniejszy dzień mojego życia”.

Nie skusił mnie pieniędzmi ani kobietami, bo ja nie miałem z tym problemu…”.

Jeśli znasz osobę podobnie upartą, to jest historia dla niej!

"Od Małgosi, gdzie oddałam życie Jezusowi, wracałam jak na skrzydłach. Wypełniła mnie Boża miłość - to było więcej, niż wtedy potrzebowałam. Wszystkie moje problemy wydały mi się... nieaktualne".

Była zgnębiona przez męża alkoholika, bez siły i nadziei. Ale to na szczęście tylko początek historii; dalej, dzięki Bogu, było tylko lepiej.

Zostałem uwolniony od używek. Dostałem żonę. Pojechaliśmy kamperem w podróż po Afryce. Dziś pracuję w wiosce dziecięcej, jako misjonarz głoszę ewangelię. I widzę, że już nie żyję dla siebie.

Odcinek 20: „Ludzie z kościoła lśnili. Co oni tu piją?!” – Michał Michalak

Emisja w Radiu Chrześcijanin 30.09.2020.

Ja nie znałem wtedy Boga – takiego, któremu zależy na mnie. Wychowałem się jako dziecko księdza (polskokatolickiego) i „wysyłałem maile do Boga” – bez odpowiedzi. Aż w końcu mama niemal wepchnęła mnie na konferencję chrześcijańską.

Zobaczyłem mnóstwo uwielbiających, szczęśliwych ludzi. To samo w kościele. Po kilku miesiącach zrodziła się we mnie… miłość do Jezusa!

Taty nie było, a mama dużo pracowała - zaczęłam szukać miłości, ale żadna relacja z chłopakiem nie mogła zaspokoić tego głodu. Przeciwnie, dały wiele zranień. Uciekłam od przemocy partnera. Nie było to łatwe, przez różne zobowiązania.

Boga poznałam przez przyjaciółkę z pracy. Modliła się o mnie, troszczyła i głosiła ewangelię. Jezus swoją miłością skruszył we mnie skorupę. Warto Go szukać!

Emisja w 12.08.2020