Zaila da hau egitea

zaila da denei azken agurra ematea

baina heldu da ordua

urteak azkar pasa dira

bukatu dut bidea.

Ez begiratu atzera

ez dut nere erruz malkorik ixurtzea

ahaztu ezazu egun hau

nik egingo dudan bezela

jarrai zazu aurrera.

Banoa, ta ez naiz berriz itzuliko,

hauxe da behin betiko

azken agurra.

Ahula daukat bihotza

hitzik ezin du egin jada nire ahoak

egin azken mesedea

bizia dudan artean

jarraitu nire alboan

Faltan botako dut bizitza

mendi hauetako pago eta haritzak

zabaldu nire errautsak

euskadiko zelaietan

haizeak eraman ditzan.

Banoa, ta ez naiz berriz itzuliko,

hauxe da behin betiko

azken agurra...

Ohh garraxiak... ohh oinazea...

ohh sua nonnahi... ohh... izerditan, esnatu naiz...

Gaur ere amets bera... hegan naiz su laino artean,

jainkoen haserrea... sarraskia...

Hotzikara bat beldurra, bihotza lehertzear,

min hau esnatzen didan amets bera...

errepikatuz beti... beti...

Zulo beltz honetan, ezinaren lurretan,

neure barneko beroa, min sakon hau hazten doa...

Aspaldi hil ninduten, nintzen guztia kendu zidaten,

ta belztasunera bota, bakardadean itota...

Hil nadin... ezin dut gehiago

Zin dagit... ezin dut…

HIL NADIN ORAIN, ORAINTXE HIL NAHI NUKE,

MIN HANDI HORI DESAGERTARAZIZ,

ZIN DAGIT ORAIN, GAUR AMAITU NAHI NUKE,

MIN HANDI HORI, AMAI DEDIN...

Amai bedi... min handi hori... amai bedi...

Bedi...

...

Sen bat, sentimen berezi bat,

bero bat barrenean, ezegonkortasun bat,

sumina, dardara, gorrotoa,

nahia eta ezina, sen bat mendeku bila,

gupida gabe...

Jainkoen negarra, suzko euri ikaragarriena,

zeruen ahala, zeurea da...

Ahalmena, ekaitzaren arnasa,

begi haien dizdira zara.

JAINKOEN SUMIN, ASEEZINA,

SUAREN PRINTZE, BOTERETSUA...

Barruak eztanda egin dizu,

izaki miragarri bat sortuz,

egi bihurtuaz ametsa,

Mila mendeku, mila sarraski,

izan behar dena izan bedi,

ta ordain beza bakoitzak bere zorra...

Ametsa, ametsa egi bihurtu da...

mendekua dastatuaz mendeetan...

eternitatean...

Marfilezko dorre baten sabelean,

heriotzaren ideiak izututa,

bizi haizen horrek...

Hire amets guztiak baztertuta,

betirako bizirauteko ahalegin alferretan,

galtze haizen horrek, entzun zak!

Herio...

Post mortem, post mortem,

requiem benedictum, requiem...

Post mortem, post mortem,

requiem benedictum, puntu beltz bat,

iluntasunean...

Herio...

Post mortem, post mortem,

requiem benedictum, puntu beltz bat,

iluntasunean...

Heriotza naiz, nigana hator,

ixiltasunera, lasaitasunera,

nik hartuko haut, neure besoen,

sakontasunean, sakontasunean,

laister...

sakontasunean...

Herio...

Iluntasunean, sakontasunean, ixiltasunean, lasaitasunean,

Iluntasunean, sakontasunean, lasaitasunean,

laister...

Iluntasunean...

Iluntasunean, sakontasunean, lasaitasunean...

laister...

-Finngolfin-

Berri txarrak gudaren erdian,

izu, hilotz, malkoen ahotsa,

esperantzak, izarren semeak,

galdu dugu, heriotzak laztantzen gaitu...

Etsipen, ohore ta suminaz,

ta Valarren begien dizdiraz,

hautsa, haizea, hegan doa,

bere azken etsaiaren bila.

Adar hotsa, izar bat gauean,

egunsenti izpien moduan,

irmo, harro, etsaien artean,

oihu egin du:

ESKLABUEN JAUNA!

IRTEN KOLDAR, LUR SAKONETATIK,

AGER ZAITEZ, ZAI NAUZU BAKARRIK,

ORAIN HEMEN, ERRUKIRIK GABE,

HERIOTZ BAT, ZU ALA NI !!!

Hil da...

Harro, eder, izar bat gauean,

gogor, ausart, ta adoretsua,

anai, lagun, gerlari handia,

Aia, Noldor, Lehen Jaioen Jauna.

Hil da...

Harro, eder, izar bat gauean,

gogor, ausart, ta adoretsua,

anai, lagun, gerlari handia,

Lehen Jaioen Jauna...

Hil da...

Begiak ia itsuak ditut, arratsaldeko eguzkiaren erruz,

hondamen hutsa aurkitzerakoan,

gure herria zegoen lekuan.

Etxeen arrasto belztuak, hezur erraldoien moduan,

geureen sufrimenduaren,

oroigarri bihurtu dira.

Haize hotzean, gau ilunenean,

mendeku oihu bat entzun da !!!

Bukatu da malkoen ordua negarren garaia, bidea inoiz baino luzeagoa baita,

nortasun bat eraiki nahiean, menperatu nahi gaituztenen aurrean.

Behin baten erori ginen arren, ez da berdin gertatuko ez orain eta ez inoiz!

Inguruko muinoetan, ekialde ta hegoan,

ilberriaren babesean, itzalak agertu dira.

Geure bihotzak sutu dira, txalapartaren hotsean,

irri bat dut ezpainetan, prest gaude azkenean...

Itzal beltzak, azkenean, itzal beltzak !!!

In the hills, east and south, under the shelter of the new moon The shadows appear.

Our hearts burned to the sound of the txalaparta.

I have a smile on my lips, we're ready to fight finally... The Black shadows !

Lanbroak geure bailara estali zuen, gaitz, itsaso baten,

gerturatzen zihoan ahalmen ilun hartatik, heriotzaren itzalak berpiztu ziren.

Gauean eraso zuten, ilunaren babesean,

ohartu ginerako beranduegi zan.

Etxeak erre zituzten, gizon, andre ta haurrak hil,

gau hartan gertatu zena nigan izango dut betirako.

Urtea joan da hura gertatu zenetik,

mendeku goseak mantendu gaitu biziz.

Nekea ta hotza, eta mila borroka,

gogortuz, elkartuz, itzalen etsai guztiak.

Su malkoak lehortu dira.

Argi batek hotsegin zidan gauean, etsaia gertu zegoela esaten zidan,

geure patuen zoria zela kolokan, ezin izan dut lorik egin ordutikan.

Laino ilunek zerua estaltzen dute, egun ezberdin bat da bada zerbait arraroa,

kanpai hotsa aditu dut bapatean, itzal beltzak gure herrian sartu dira!

Metal hotsa eta oihuak, infernuaren atean,

odolez bustitako gorpuak, gorroto, sua ta kea.

Ez dakit zenbat denbora pasa den, ez dakit zenbat geratzen garen,

ez dakit nola baina ihesean hasi dira, dena, amaitua da dena,

belauniko erori zara, geurea da garaipena!

Argi berberak hotsegin dit gaur gauean, etsaiak beste herri batzuk menperatu ditu,

kristalezko begien agindupean, garai ilunak hurbiltzen hasiak dira.

Metal hotsa eta oihuak, infernuaren atean,

odolez bustitako gorpuak, gorroto, sua ta kea.

Borroka hasi besterik ez da egin, ezer inoiz ez da izango berdin,

baina argi duzu ez duzula inoiz ere etsiko, beti, ta gogoan izan hori,

beti daude bide bi, borrokan segi ala hil!

Argi batek hotsegin zidan gauean, etsaia gertu zegoela esaten zidan,

geure patuen zoria zela kolokan, ezin izan dut lorik egin ordutikan.

Laino ilunek zerua estaltzen dute, egun ezberdin bat da bada zerbait arraroa,

kanpai hotsa aditu dut bapatean, itzal beltzak gure herrian sartu dira!

Metal hotsa eta oihuak, infernuaren atean,

odolez bustitako gorpuak, gorroto, sua ta kea.

Ez dakit zenbat denbora pasa den, ez dakit zenbat geratzen garen,

ez dakit nola baina ihesean hasi dira, dena, amaitua da dena,

belauniko erori zara, geurea da garaipena!

Argi berberak hotsegin dit gaur gauean, etsaiak beste herri batzuk menperatu ditu,

kristalezko begien agindupean, garai ilunak hurbiltzen hasiak dira.

Metal hotsa eta oihuak, infernuaren atean,

odolez bustitako gorpuak, gorroto, sua ta kea.

Borroka hasi besterik ez da egin, ezer inoiz ez da izango berdin,

baina argi duzu ez duzula inoiz ere etsiko, beti, ta gogoan izan hori,

beti daude bide bi, borrokan segi ala hil!

Lanbroak geure bailara estali zuen, gaitz, itsaso baten,

gerturatzen zihoan ahalmen ilun hartatik, heriotzaren itzalak berpiztu ziren.

Gauean eraso zuten, ilunaren babesean,

ohartu ginerako beranduegi zan.

Etxeak erre zituzten, gizon, andre ta haurrak hil,

gau hartan gertatu zena nigan izango dut betirako.

Urtea joan da hura gertatu zenetik,

mendeku goseak mantendu gaitu biziz.

Nekea ta hotza, eta mila borroka,

gogortuz, elkartuz, itzalen etsai guztiak.

Su malkoak lehortu dira...

sumin samin eta kaosaren garai hontan

beti sarri errepikatzen den historian

sumin samin eta negarraren orrietan

egi ahantzi lore eder baten memorian

kaos, sumin samin eta kaos...

sumin samin eta kaosa...

sumina, samina, kaos...

bitartean Anartean

argizpiak hodei tartean

gorrotoaren hutsartean

esperantzak eskuartean

kantuetatik apartean

atsekabeen uhartean

denbora amaitzen den artean

belar eta loratartean

sentimenduen lainartean

aldatzen doan aldartea

goxotasun bat da airean

gorrotoaren hutsartea

esperantzak eskuartean

goxotasun bat da airean

atsekabeen urartean, kaos...

Begiak ia itsuak ditut, arratsaldeko eguzkiaren erruz,

hondamen hutsa aurkitzerakoan,

gure herria zegoen lekuan.

Etxeen arrasto belztuak, hezur erraldoien moduan,

geureen sufrimenduaren,

oroigarri bihurtu dira.

Haize hotzean, gau ilunenean,

mendeku oihu bat entzun da !!!

Bukatu da malkoen ordua negarren garaia, bidea inoiz baino luzeagoa baita,

nortasun bat eraiki nahiean, menperatu nahi gaituztenen aurrean.

Behin baten erori ginen arren, ez da berdin gertatuko ez orain eta ez inoiz!

Inguruko muinoetan, ekialde ta hegoan,

ilberriaren babesean, itzalak agertu dira.

Geure bihotzak sutu dira, txalapartaren hotsean,

irri bat dut ezpainetan, prest gaude azkenean...

Itzal beltzak, azkenean, itzal beltzak !!!

In the hills, east and south, under the shelter of the new moon The shadows appear.

Our hearts burned to the sound of the txalaparta.

I have a smile on my lips, we're ready to fight finally...

The Black shadows !

Berri txarrak gudaren erdian,

izu, hilotz, malkoen ahotsa,

esperantzak, izarren semeak,

galdu dugu, heriotzak laztantzen gaitu...

Etsipen, ohore ta suminaz,

ta Valar-en begien dizdiraz,

hautsa, haizea, hegan doa,

bere azken etsaiaren bila.

Adar hotsa, izar bat gauean,

egunsenti izpien moduan,

irmo, harro, etsaien artean,

ohiu egina du:

ESKLABUEN JAUNA!

IRTEN KOLDAR, LUR SAKONETATIK,

AGER ZAITEZ, ZAI NAUZU BAKARRIK,

ORAIN HEMEN, ERRUKIRIK GABE,

HERIOTZ BAT, ZU ALA NI !!!

Hil da... Harro, eder,]]>-ITZAL BELTZAK-

Argi batek hotsegin zidan gauean, etsaia gertu zegoela esaten zidan,

geure patuen zoria zela kolokan, ezin izan dut lorik egin ordutikan.

Laino ilunek zerua estaltzen dute, egun ezberdin bat da bada zerbait arraroa,

kanpai hotsa aditu dut bapatean, itzal beltzak gure herrian sartu dira!

Metal hotsa eta oihuak, infernuaren atean,

odolez bustitako gorpuak, gorroto, sua ta kea.

Ez dakit zenbat denbora pasa den, ez dakit zenbat geratzen garen,

ez dakit nola baina ihesean hasi dira, dena, amaitua da dena,

belauniko erori zara, geurea da garaipena!

Argi berberak hotsegin dit gaur gauean, etsaiak beste herri batzuk menperatu ditu,

kristalezko begien agindupean, garai ilunak hurbiltzen hasiak dira.

Metal hotsa eta oihuak, infernuaren atean,

odolez bustitako gorpuak, gorroto, sua ta kea.

Borroka hasi besterik ez da egin, ezer inoiz ez da izango berdin,

baina argi duzu ez duzula inoiz ere etsiko, beti, ta gogoan izan hori,

beti daude bide bi, borrokan segi ala hil!

Lanbroak geure bailara estali zuen, gaitz, itsaso baten,

gerturatzen zihoan ahalmen ilun hartatik, heriotzaren itzalak berpiztu ziren.

Gauean eraso zuten, ilunaren babesean,

ohartu ginerako beranduegi zan.

Etxeak erre zituzten, gizon, andre ta haurrak hil,

gau hartan gertatu zena nigan izango dut betirako.

Urtea joan da hura gertatu zenetik,

mendeku goseak mantendu gaitu biziz.

Nekea ta hotza, eta mila borroka,

gogortuz, elkartuz, itzalen etsai guztiak.

Su malkoak lehortu dira...

sumin samin eta kaosaren garai hontan

beti sarri errepikatzen den historian

sumin samin eta negarraren orrietan

egi ahantzi lore eder baten memorian

kaos, sumin samin eta kaos...

sumin samin eta kaosa...

sumina, samina, kaos...

bitartean Anartean

argizpiak hodei tartean

gorrotoaren hutsartean

esperantzak eskuartean

kantuetatik apartean

atsekabeen uhartean

denbora amaitzen den artean

belar eta loratartean

sentimenduen lainartean

aldatzen doan aldartea

goxotasun bat da airean

gorrotoaren hutsartea

esperantzak eskuartean

goxotasun bat da airean

atsekabeen urartean, kaos...

Begiak ia itsuak ditut, arratsaldeko eguzkiaren erruz,

hondamen hutsa aurkitzerakoan,

gure herria zegoen lekuan.

Etxeen arrasto belztuak, hezur erraldoien moduan,

geureen sufrimenduaren,

oroigarri bihurtu dira.

Haize hotzean, gau ilunenean,

mendeku oihu bat entzun da !!!

Bukatu da malkoen ordua negarren garaia, bidea inoiz baino luzeagoa baita,

nortasun bat eraiki nahiean, menperatu nahi gaituztenen aurrean.

Behin baten erori ginen arren, ez da berdin gertatuko ez orain eta ez inoiz!

Inguruko muinoetan, ekialde ta hegoan,

ilberriaren babesean, itzalak agertu dira.

Geure bihotzak sutu dira, txalapartaren hotsean,

irri bat dut ezpainetan, prest gaude azkenean...

Itzal beltzak, azkenean, itzal beltzak !!!

In the hills, east and south, under the shelter of the new moon The shadows appear.

Our hearts burned to the sound of the txalaparta.

I have a smile on my lips, we're ready to fight finally...

The Black shadows !

Berri txarrak gudaren erdian,

izu, hilotz, malkoen ahotsa,

esperantzak, izarren semeak,

galdu dugu, heriotzak laztantzen gaitu...

Etsipen, ohore ta suminaz,

ta Valar-en begien dizdiraz,

hautsa, haizea, hegan doa,

bere azken etsaiaren bila.

Adar hotsa, izar bat gauean,

egunsenti izpien moduan,

irmo, harro, etsaien artean,

ohiu egina du:

ESKLABUEN JAUNA!

IRTEN KOLDAR, LUR SAKONETATIK,

AGER ZAITEZ, ZAI NAUZU BAKARRIK,

ORAIN HEMEN, ERRUKIRIK GABE,

HERIOTZ BAT, ZU ALA NI !!!

Hil da... Harro, eder, izar bat gauean,

gogor, ausart, ta adoretsua,

anai, lagun, gerlari handia,

Aia, Noldor, Lehen Jaioen Jauna.

Hil da... Harro, eder, izar bat gauean,

gogor, ausart, ta adoretsua,

anai, lagun, gerlari handia,

Lehen Jaioen Jauna

Hil da...

Ezagutzen duzu arima galduen jauregia,

Atea bi dragoi erraldoiez dago zaindua,

ta behin barruan iluntasuna inguruan ta mila hegazti hegan,

zuri begira arima galduen jauregian.

Han dagoen bide ilunetik dabiltza beti,

itzal ilunak betirako madarikatuak,

itxaropen gabe betirako ahaztuak azken gela hotzera,

heuren patua aurkitzera.

Hiru errege inoiz ez menperatuak, Harrizko hiru tronu ilunetan.

Hegazti beltzei agintzen die zain ditzaten, Zeruari ohostutako,

arima guztiak, arima guztiak,

Arima galduen jauregian...

Ur ilunen azalean, erresuma ixilean, bere isladari begira gelditzen da.

Zahartua du aurpegia, zaurituak eskuak, bakardadeak hil dio bihotza.

Hilberrien hitzak penaz entzuten ditu beti bera baita arimen mundura gidari.

Min bat dauka barrenean arimak jasotzean, izana oinazez betetzen diona.

"Zergaitik ezin dut ezagutu hilkor hauen antzera bizia den altxor horren sentipena?".

Hilberrien hitzak penaz entzuten ditu beti bera baita arimen mundura gidari.

Hildakoen hitzak hilak sentitzen ditu beti haiek bizi izan dutena ez baitu hark bizi.

Ur ilunen azalean gauero doinu hau entzutean, arimak heldu ta dantzan hasten da.

Hildakoen besoetan, bizi izpi bat sentitu nahiean taupada bakarti baten irrikaz...

Jainko gazte ta gaizto bat naiz ni

kontuz ibili nire bidean jartzearekin

nahi dudan guztia egin dezaket nik

ez du izango inoiz inork ni gelditzerik

Hankaz gora jar dezaket mundu guztia

nahi bezala itzali dezaket eguzkia

ezabatu egin ditzaket itxaropen izpiak

nire izena...

Jainko gazte ta gaizto bat naiz ni

jendea pozik ikusteak min ematen dit

beldurra ta izua zabaltzen ditut nik

ez dago nire izena entzun ez duenik

Daukadan lagun bakarra iluntasuna

eguna amaitzen denean ni naiz gauaren jauna

nire eskuetan dauzkat hilkor denen biziak

nire izena... Sumin

Hankaz gora jar dezaket mundu guztia

nahi bezala itzali dezaket eguzkia

ezabatu egin ditzaket itxaropen izpiak

ni naiz eta... Sumin

Ekialdean urak irentsi ditu hiriak, milaka gizaki Atlante berriak bailitzan,

Olatu itzelek ito dituzte garraxiak, Itsasoak darama sakontasunera,

etorkizun bat borrokatzen zuten haien esperantza.

Mendebaldean haizeak bortizki jo du lurra, begi bakarreko jainko suti baten moduan,

Zerutik bidaliaz suntsipenaren oihua, Haizearen indarrak irauli du dena,

Ihesi joan ezin izan dutenen buru gainera, Lurrak hartu nahi ote du haren mendekua

bere azala ta bihotza mintzen dugunengan,

Traizioz beteriko antzezlan zahar honen azken eszenan,

Esnatu da azkenik lurraren haserrea,

Izurrite beltza gainetik kendu nahiean ,

Zorrak ordaintzeko momentua iritsi da...

Idazten dizkizudan lerro hauekin kontatzera noakizu,

nire burutik pasatako hodei batzu eta bihotzaren zenbait mezu.

Duela hainbat urte heldu nintzen hona ta ez da ezer aldatu,

urteak pasatuz joan dira baina oraindikan ez zaitut zu ahaztu.

Bizirik mantentzen nauen gauza bakarra zure irudia bait da,

nire abestien hots zakarra zure oroimenak sortua da ...

Pareta hauek ezin dute nire kantua gorde,

nire doinua ixiltzen saiatu arren !

Etxera itzultzen naizenean, erakutsiko dizkizut,

gure mendietako zoko guztiak, nirekin ezagutu ditzazun.

Oraindik hainbat urte falta arren, ez dut itxaropena galduko,

ez naiz bizitakoaz damutzen eta ez naiz sekula ere damutuko.

Bizirik mantentzen nauen gauza bakarra zure irudia bait da,

nire abestien hots zakarra zure oroimenak sortua da ...

Pareta hauek ezin dute nire kantua gorde,

nire doinua ixiltzen saiatu arren !

Entzun, arren, kementsu izan zaitez orain,

hemendik urrun joan beharra bait daukat.

Entzun arren, haizeak dakarren deia,

nire indarra han behar dute eta.

Lurralde ezezagunetan eguna hiltzen ari da eta

zuhaitzetan mila begi zelatan dira odol egarriz.

Erortzen baldin banaiz

baso ilun honen barnean,

erortzen baldin banaiz

gaua den bitartean

nire oinek utzitako aztarnak jarrai itzazu,

erortzen baldin banaiz.

Lagun arrotzen artean eguna argitzen ari da eta

bapatean, ene inguruan, infernua hedatu da.

Erortzen baldin banaiz

etsaien gorpuen artean,

erortzen baldin banaiz

garaipenaren atean,

nik hemen utzitako borroka jarrai ezazu,

erortzen baldin banaiz.

Erortzen baldin banaiz osto lehorren artean,

erortzen baldin banaiz

zugana itzuli beharrean

malko gabeko lur batetan zain izango nauzu,

erortzen baldin banaiz...

Itxi itzazu begiak, gogoan izan nire hitzak,

ez baituzu inoiz ahaztu behar kondairak dioena.

Uda garaia amaitzean, lehortearen ostean,

negu amaigabe bat hedatuko da lurrean.

Atzapar beltz baten azpian hilko da gure lurra.

Kondenaturik gaude denak alda ezina baita kondairak dioena...

Baina kondairak ez daki momentu ilunenean,

itxaropenaren argia itzaltzear dagoenean,

ontasunaren seme, gaizkiaren oinordeko

paturik gabeko haur bat dela jaioko.

Borondate hutsaz sorgindutako elurretan

lore gorriak margotzen dituen bitartean,

berak jakin gabe mundua bere eskuetan izango da,

Darien...

Entzun, arren, kementsu izan zaitez orain,

hemendik urrun joan beharra bait daukat.

Entzun arren, haizeak dakarren deia,

nire indarra han behar dute eta.

Lurralde ezezagunetan eguna hiltzen ari da eta

zuhaitzetan mila begi zelatan dira odol egarriz.

Erortzen baldin banaiz

baso ilun honen barnean,

erortzen baldin banaiz

gaua den bitartean

nire oinek utzitako aztarnak jarrai itzazu,

erortzen baldin banaiz.

Lagun arrotzen artean eguna argitzen ari da eta

bapatean, ene inguruan, infernua hedatu da.

Erortzen baldin banaiz

etsaien gorpuen artean,

erortzen baldin banaiz

garaipenaren atean,

nik hemen utzitako borroka jarrai ezazu,

erortzen baldin banaiz.

Erortzen baldin banaiz osto lehorren artean,

erortzen baldin banaiz

zugana itzuli beharrean

malko gabeko lur batetan zain izango nauzu,

erortzen baldin banaiz...

Idazten dizkizudan lerro hauekin kontatzera noakizu,

nire burutik pasatako hodei batzu eta bihotzaren zenbait mezu.

Duela hainbat urte heldu nintzen hona ta ez da ezer aldatu,

urteak pasatuz joan dira baina oraindikan ez zaitut zu ahaztu.

Bizirik mantentzen nauen gauza bakarra zure irudia bait da,

nire abestien hots zakarra zure oroimenak sortua da...

Pareta hauek ezin dute nire kantua gorde,

nire doinua ixiltzen saiatu arren !

Etxera itzultzen naizenean, erakutsiko dizkizut,

gure mendietako zoko guztiak, nirekin ezagutu ditzazun.

Oraindik hainbat urte falta arren, ez dut itxaropena galduko,

ez naiz bizitakoaz damutzen eta ez naiz sekula ere damutuko.

Bizirik mantentzen nauen gauza bakarra zure irudia bait da,

nire abestien hots zakarra zure oroimenak sortua da...

Pareta hauek ezin dute nire kantua gorde,

nire doinua ixiltzen saiatu arren !

Zoriona eta atsekabea...

Bat ezin da beti izan zoriontsu,

zoriona eta atsekabea elkar maitatzen baitaude, maitale,

ezin da etenik gabeko zoriona bakarrik egon...

elkarren ondoan...

Bere momentua iristean,

haur joko batek hautatua izan dela aitortzeak

malkoz bete ditu bere begiak.

Agur ama, agur aita, urruneko guda baten aspalditik galdua,

agur dama, atzean utzi beharreko laguna...

Ez bildur izan anaia gaztea,

gaitzetsi ekaitz ahotsen eskeintza,

izarren artetik zainduko baitzaitut nik

Zazpi Erregeekin.

Zuk ez bezela, nik badut patu bat

Aspaldi idatzia izan dena.

Izarren artetik agurtzen zaitut nik

Zazpi Erregeekin.

Bide luzeena egitera noa

Zazpi Erregeekin...

Enarek agurtzen dute egun berri bat

Egaren ur-bazterrak esnatzean.

Gari soroek urrez apainduko dute

bailara osoa...

Ta bertan bada etxe zahar bat, magiaz betea;

fantasiazko ipuin baten atea.

Printze galduak, bihotz lapurrak,

bi hanketan dabiltzan katuak,

euren patua gaitzesten duten dama gazteak.

Sekreturen bat gordetzen duten

dragoi zuriak gainean hegan,

jolasean, ametsetan...

Etxearen zaindariak haurrak baino ez dira.

Euren irribarre ta negarrekin hartzen du bizia.

Elur ekaitzak, sute latzak izan dira

atea betirako itxi nahi zutenak,

baina bere errautsetatik

harro altxako da berriz!

Printze galduak, bihotz lapurrak,

bi hanketan dabiltzan katuak,

euren patua gaitzesten duten dama gazteak.

Sekreturen bat gordetzen duten

dragoi zuriak gainean hegan,

jolasean, ametsetan... beti...

Zaila da hau egitea,

zaila da denei azken agurra ematea,

baina heldu da ordua,

urteak azkar pasa dira,

bukatu dut bidea.

Ez begiratu atzera,

ez dut nere erruz malkorik ixurtzea,

ahaztu ezazu egun hau,

nik egingo dudan bezela,

jarrai zazu aurrera.

Banoa, ta ez naiz berriz itzuliko,

hauxe da behin betiko

azken agurra.

Ahula daukat bihotza,

hitzik ezin du egin jada nire ahoak,

egin azken mesedea,

bizia dudan artean,

jarraitu nire alboan.

Faltan botako dut bizitza,

mendi hauetako pago eta haritzak,

zabaldu nire errautsak,

euskadiko zelaietan,

haizeak eraman ditzan.

Banoa, ta ez naiz berriz itzuliko,

hauxe da behin betiko,

azken agurra...

Zure izana nire eskuetan, haizeakin desagertuz,

malkoak ditut begietan, ta ez zintudan ezagutu.

Hain ezberdina litzateke nire bizia zurekin,

zenbaiteraino maite zaitudan ezingo dut inoiz jakin…

Inguruan somatzen zaitut, nunnahi da zure irudia,

txori kanta zure ahotsa, argia zure gorputza,

eguzkia zure irria, euria zure negarra,

gauero entzuten dut zure biziaren garraxia.

Hamasei eguneko bizitza, piztu eta itzalia,

zauri bat ireki zenuen, gure bihotz barrenean,

ekaitz tximistekin jolastuz, ilargiarekin kantan,

betiko biziko zera odeien gainetik hegan.

Inguruan somaitzen zaitut, sua da zure irudia,

txori kanta zure ahotsa, argia zure gorputza,

eguzkia zure irria, euria zure negarra,

gauero entzuten dut zure biziaren garraxia...

Euskal kountry bat kantatzera goaz, kantatu zuek gurekin,

hanka ta besoak mugituz batera guztiok elkarrekin. (bis)

Nahiz ta afaldu guztiak gosez, denak politak eta hain eder

saiatu arren Ane eta Asier, ez dute lortuko ezer.

Euskal kountry bat...

Dantza utzita eliz aldean, bikote bat hor dago aparte,

itzal txokoan, jo eta ke, ze kristo zabiltzate!

Trikitrixa ondoren, mantso, mantso,

besotan hartzeko makina bat asto...

Oheratzeko ordua musika bukatzen denean,

gelan argiak itzaltzean,

berriketan azaltzen zaizkigu maitia,

gairik xelebreenak.

Zein polita den maite detena, esan dio batek besteari,

zer esaten dek? ixil hadi.

Niretzako da hori...

Soldaduskan ez gaude ala ta guztiz ere bederatzitarako trikitrixa

entzun orduko danak utzi zuen sabanak ta komunera egitera pixa

goiza pasa ondoren, bazkaltzera ondoen, zein bazkari ona dugun gainera

eta arratsaldetan askari orduetan zakarrontzietan bota paperak...

ohhh... etorri den ume banda

ohhh... ez da egongo etzanda

ohhh... aurtengo lehenengo txandan

askara joango da desfasatzen dana...

Dultze meneorako prestatzen direlako gau epeletan horrenbeste amets

norekin ibili gaur buruhausten hainbat haur udalekuak dirudi Falcon Crest.

Eguna festan pasa ta heldu da arratsa hamaiketarako denak etxera

Hankak ta hortzak garbi ohera igo hadi hire enborra deskansatutzera...

ohhh... etorri den ume banda

ohhh... ez da egongo etzanda

ohhh... aurtengo bigarren txandan

askara joango da desfasatzen dana...

ohhh... etorri den ume banda

ohhh... ez da egongo etzanda

ohhh... aurtengo hirugarren txandan

askara joango da desfasatzen dana...

Eguzki amandrea, sartu da pagoen artetik,

eguzki amandrea, sartu zaigu mendebaldetik,

sorgin gaua...

Ilargi amandrea, bi lainoren artetik jausi,

ilargi anderea, zeru zabalean nagusi,

sorgin gaua...

Kanpai hotsa entzun da, herriko eleiza zaharrean,

kanpai hotsa entzun da, oihartzun egin du gauean,

sorgin gaua...

Hontzak oihu egin du,

sorgin gaua...

Kristalezko harresiak zaintzen nauen bitartian, hitz baten bila.

Estutzen nauten kateak puskatzeko adorea, noiz bilduko zain.

Desioz idatzia izan den historia kontatzeko hotsa, noiz irtengo zait?

Nire ametsen lurrean, infernuaren atean, pretsatzen den guda...

Bi ejerzitok osatua, nire bildurrak sortua, laister hasiko da.

Asko daukat galtzeko; gehiago irabazteko; egin dut aukera!

Zalantzaren munstro basatia, arkume larruz jantzia,

azken pausu bat ematea, eragozten agertzen zait.

Neguko arrats izoztuan, hiltzerik ez daukan sua,

nire arma bakarra bihurtzen da...

Ametsen lurrean...

Bere momentua iristean,

haur joko batek hautatua izan dela aitortzeak

malkoz bete ditu bere begiak.

Agur ama, agur aita, urruneko guda baten aspalditik galdua,

agur dama, atzean utzi beharreko laguna...

Ez bildur izan anaia gaztea,

gaitzetsi ekaitz ahotsen eskeintza,

izarren artetik zainduko baitzaitut nik

Zazpi Erregeekin.

Zuk ez bezela, nik badut patu bat

Aspaldi idatzia izan dena.

Izarren artetik agurtzen zaitut nik

Zazpi Erregeekin.

Bide luzeena egitera noa

Zazpi Erregeekin...

Zure izana nire eskuetan, haizeakin desagertuz,

malkoak ditut begietan, ta ez zintudan ezagutu.

Hain ezberdina litzateke nire bizia zurekin,

zenbaiteraino maite zaitudan ezingo dut inoiz jakin…

Inguruan somatzen zaitut, nunahi da zure irudia,

txori kanta zure ahotsa, argia zure gorputza,

eguzkia zure irria, euria zure negarra,

gauero entzuten dut zure biziaren garraxia.

Hamasei eguneko bizitza, piztu eta itzalia,

zauri bat ireki zenuen, gure bihotz barrenean,

ekaitz tximistekin jolastuz, ilargiarekin kantan,

betiko biziko zera odeien gainetik hegan.

Inguruan somaitzen zaitut, sua da zure irudia,

txori kanta zure ahotsa, argia zure gorputza,

eguzkia zure irria, euria zure negarra,

gauero entzuten dut zure biziaren garraxia...

Zergaitik aitona zaude okerturik?

Zergaitikan esan buru zuriturik?

Zer delata zaude zar itzala harturik,

txikia naiz eta jakin nahi nuke nik...

Umea zahartu naiz joan zait indarra,

ni nauzu zugaitz bat erdia igarra,

Zu egunsentia, ni ilunabarra,

itzaltzen ari zait bihotzeko garra...