"Iedereen vergeet weleens iets, dat is toch normaal?"

"Je hebt vast geen doorzettingsvermogen."

"Dan schrijf je het toch gewoon op."

Je raadt het al. In deze aflevering van Wat de VAK praten we over ADHD. Nog beter: begeleiders met ADHD en hoe hun “beperking” het werk soms uitdagend – en vaak juist creatief – maakt. Presentatoren Annemarie, Nicole en Hessel, met samen meer dan 50 jaar ervaring in de gehandicaptenzorg, worden vergezeld door Max en Anouk, twee begeleiders die maar al te goed weten hoe het is om met ADHD te hebben. Met alle valkuilen van dien. Ja, en alle kansen;)

Max en Anouk zijn toppers. Zij vertellen heel mooi en eerlijk hoe het is om begeleider te zijn met AD(H)D. Soms is dat best lastig. En Annemarie? Die kijkt met een knipoog terug op haar tijd als begeleider (en haar ADHD), inclusief ('s nachts) frituren met bewoners. Terwijl Nicole en haar punctualiteit af en toe op de proef worden gesteld, is dit een gesprek vol humor en herkenning, over hoe ADHD in de zorg soms meer kans dan beperking blijkt te zijn. Ja, want een beperking is het soms zeker. En we zullen het niet ontkennen, soms super lastig voor collega's en bewoners. Die vaak gezellige maar chaotische mensen bla bla bla, gewoon luisteren.

Heb jij adhd of een andere beperking? Hoe is dat qua werk?

Of heb jij een collega met ahdh? Wat vind je daarvan?

Heb je opmerkingen of wil je iets laten weten, mail ons dan op redactie@philadelphia.nl of zet iets leuks in de comments.

Deze gloednieuwe gave audio-opname gaat over werken met generatie Z. Vind je bovenstaande tekst te moeilijk of irri door de afkortingen, waarschijnlijk sta je dan ver van de Z’ers af. Nicole, Annemarie en Hessel, duidelijker X- en Y-ers hebben weer een leuk fitje aangetrokken en zijn los gegaan op Gen-Z. Hoe werk je daar nu mee samen? Valt er überhaupt wel met die schavuiten samen te werken? Deze generatie is toch zo fragiel, hebben geen doorzettingsvermogen, werken liefst zo weinig mogelijk, en papa en mama doen alles voor ze?

Of ligt het toch wat genuanceerder? Dit checken (boomer woord) even bij twee Gen-Z collega’s van werkvloer.

Deze aflevering biedt een boeiende en humoristische kijk op de uitdagingen en kansen die eigenlijk het werken met verschillende generaties in de gehandicaptenzorg met zich meebrengt. Hessel deelt mdm (met de meiden) hun persoonlijke verhalen en inzichten, en laten zien hoe belangrijk het is om samen te werken en van elkaar te leren. Of je nu een doorgewinterde zorgprofessional bent of een rising star, deze aflevering van 'What de VAK' is zeker de moeite waard om te beluisteren!

Verdieping om Gen-Z te begrijpen:

https://afkowobo.nl/

https://endeavourheroes.nl/app/uploads/2023/09/Gen-Z-handboek.pdf

#podcast #genz #boomer #generatiekloof #werkenindezorg

https://www.rtlnieuws.nl/economie/artikel/4861481/gehandicaptenzorg-zorg-gehandicapt-onbereikbaarheid-cao-recht

Vind jij dat je recht hebt om onbereikbaar te zijn

Of denk je nu, dit kan ik niet, dit wil ik niet. Natuurlijk is dat ook goed, maar luister dan toch echt naar de podcast. Praten over seks is heel breed en soms help je een client al heel snel. En als het ingewikkeld wordt, dan is er altijd nog de expert die je in kan schakelen.

We bellen voor de podcast ook met seksuologe Judith Kreijne. En zij zegt ook duidelijk dat over seks praten nooit verplicht is, maar dat cliënten het wel heel fijn vinden als de begeleider het bespreekbaar maakt.

Annemarie en Hessel vonden het eigenlijk nooit echt fijn om het hier over te hebben. Nicole maakte het niet uit, en was die collega die dus veel van dit soort gesprekken voerde.

Er zijn ook best nare voorbeelden omdat we er slecht over praten. Bijvoorbeeld het stelletje waar de man de anticonceptie pil slikte, omdat het voor hun niet duidelijk was.

Of de client die dacht dat ze bij intiem contact moest kreunen, omdat ze dit ook bij GTST doen.

Dus, let's talk about sek? Ja zeker!

Luisteren naar podcast over seks? Nu gelijk doen;)

En dan ook nog de dilemma's, wel of geen personeelstoilet. Wil je wel een schone pot voor jezelf laat het vooral Nicole niet horen. Is dat nog van deze tijd?

Wij van What de Vak adviseren What de Vak. Even onderuitgezakt luisteren naar deze heerlijke eerlijke podcast. Of wat dacht je van de vreemde tip: tandpasta is niet alleen geschikt voor je tanden.

En zoals jullie tegenwoordig gewend zijn sluiten we tegenwoordig af met onze huistroubadour Hessel. Hij weet de aflevering weer fantastisch samen te vatten in een prachtig lied.

https://www.philadelphia.nl/actueel/podcast-what-de-vak

Er ligt gewoon veel werk, en dan vergeet je ook nog wel eens een belofte na te komen. Onze brievenschrijver Jack worstelt met dit probleem. Hij geeft letterlijk aan te falen.

Eigenlijk is nee zeggen best moeilijk. Voor je gevoel faal je bij het nee zeggen tegen extra diensten, plannen en doelen die niet lukken, maar ook goede voornemens die telkens mislukken.

Daarom bellen we met Anges, zij vindt het heeeeel moeilijk om niet te roken. In haar hoofd kan ze er maar geen nee tegen zeggen.

Natuurlijk is onze eigen huistroubadour Hessel ook weer van de partij. Naast dat deze jongen lekker kan praten, is het ook een begenadigt zanger/tekstschrijver. Hij sluit weer lekker af met een verrassend liedje die alles mooi samenvat.

Natuurlijk hebben Annemarie, Nicole en Hessel wel heel goed naar deze vraag geluisterd en gaan ze er uitgebreid op in. Ook zij ontdekken de haken en ogen (of oren) van het luisteren. Het is verrekte moeilijk. Hoe dan ook weer een mooie podcast boordevol energie, serieuze kijk op de dilemma's van cliënten en begeleiders. Maar ook de nodige humor. Dus ehh....lekker luisteren.

We liepen niet zelf tegen dit 'probleem' aan, maar er lag een heuse brief, noodkreet, in ons postvak van 'What de Postvak'. Help mij!

Kort is de noodkreet. Ik mag geen huisdier en kreeg geen uitleg. Bovendien is zij om deze reden verhuisd. Daarbij is haar persoonlijke stelling: 'we stoppen mensen vol met medicijnen, maar er zijn ook andere manieren om mensen te helpen. In dit geval: katten.

Annemarie heeft een scherpe theorie 'wat we ook dikwijls zien gebeuren, het alternatieve dierenspel: bewoners vragen een hond, we geven een goudvis of cavia'.

En ja, het huisdier kan wel goed zijn voor de bewoner, maar is de bewoner wel goed voor het huisdier.

We bellen naar het mooie Zeeland en wel echt heel diep Zeeland in, zo rond de Belgische grens, hier werkt onze collega Coraline.

Hoe dan ook, het hoofd van Nicole, Annemarie en Hessel gaat bij dit onderwerp alle kanten op. Het is ingewikkeld, maar in dit geweldige gesprek komen deze kakelende kippen en haan wel een heel eind met een antwoord aan de briefschrijfster.

#huisdieren #dierendag #zeggenschap

Voor de trouwe luisteraar zijn er twee dingen verandert in deze nieuwe What de VAK. We beginnen helemaal anders: What de POSTVAK is hoe we ons vanaf nu laten inspireren als onderwerp. Stuur je brief in en wellicht praten wij er over. Deze eerste keer bespreken we dus de vraag van Michel.

En ohh...ons einde is echt geweldig. Tot het einde luisteren is nu nog veeeeeel leuker. We hebben onze eigen troubadour. Hij sluit de aflevering op een mooie muzikale manier af. What de F**K wat gaaf!

LUISTEREN!!

Dus wat is nou eigenlijk een bewonersvergadering? Wat willen met dit overleg bereiken? Is er veel medezeggenschap? En hoe richt je de vergadering in op je locatie? Tal van vragen waar Annemarie, Nicole en Hessel mee worstelen.

De onderwerpen die bewoners aandragen zijn bij alledrie herkenbaar: fietsen niet goed gestald, geluidsoverlast, schoonmaken, uitjes, welke koekjes bij de koffie. etc.

We bellen dit keer met Tilda van een locatie uit Sneek. Tilda en haar collega's hebben goed nagedacht over de bewonersvergadering. En hebben echt een goede en mooie manier gevonden om het op het overleg vorm te geven. Maar ook hier is het echt nog zoeken en zeker niet altijd perfect.

Hoe dan ook weer een heerlijke aflevering van What de VAK. Drie zorggekkies met veel passie en heimwee naar de werkvloer.

Docu Even Vergeten

https://www.2doc.nl/documentaires/2023/01/even-vergeten.html

Heb je vragen of wil je reageren op deze podcast, mail dan naar redactie@philadelphia.nl

#podcast #gehandicaptenzorg

Kijk en luister naar deze mooie podcast

#community #communitybuilding #samenleving

Ook deze uitzending zijn er weer drie bevlogen begeleiders aangeschoven aan de 'keukentafel' van Annemarie en Nicole. Sandra, Jolanda en Erin praten mee over de mooie kanten van hun vak, maar ook wat het soms echt lastig maakt.

Sandra vertelt over hoe zij het ijs moet breken om verder te kunnen met haar collega's. We praten over hoe taal en je tone-of-voice van (het gevoel van) ongelijkheid vergroot of juist verkleind.

Hoe dan ook, weer een super en boeiende podcast met vijf zeer bevlogen mensen die dagelijks te maken hebben met onze mooie en prachtige doelgroep.

Heb je vragen of opmerkingen: redactie@philadelphia.nl

De vraag die als een rode draad door deze podcast loopt, moet je je altijd maar blijven ontwikkelen? 

Hoe dan je dat dan? Door een opleiding te doen, of door vakliteratuur bij te houden socials af te struinen naar leuke en interessante informatie, of kan je gewoon ook begeleider zijn met passie voor je vak?

Hoe dan ook, weer een super en boeiende podcast met vijf zeer bevlogen mensen die dagelijks te maken hebben met onze mooie en prachtige doelgroep.

'Transgender? Nu pas? Je bent al 55'

'----', er wordt nooit naar gevraagd

'Weet je het wel zeker?'

'Wil je erover praten, dat doen we de volgende keer, ok?'

'Google maar even'

'Bi?', wel nee!

'Zeg, dat bespreken we hier niet'

'Kom jij uit de kast? Sorry dat is geen goed moment'

'Ben je homo? Dat hoort hier niet'.

Natuurlijk zijn dit extremen, natuurlijk is een gesprek over een transitie of coming out ook best lastig. Hoe voer je zo'n gesprek? Hoe ga je hiermee om? Alle begeleiders worstelen dagelijks met allerlei lastige onderwerpen. Daarom hebben we vandaag hierover. Nicole en Boukje bespreken hun ervaring van de werkvloer. Boukje heeft zelf meegemaakt dat een mannelijke bewoner liever vrouw zou zijn. Zij vertelt heel mooi hoe ouders en alle begeleiders hierin samenwerkte en heel mooi keken wat goed was voor de bewoner, dus voor haar.

We praten ook met Sue, zij is al zoveel jaren binnen Philadelphia met dit onderwerp bezig. Zij is ook mede-oprichter van Mini-Milkshake, een prachtig festival voor mensen met een beperking waar iedereen zichzelf kan zijn.

Enkele mooi links.

Dit stukje laten we horen waar Nicole haar inspiratie vandaan haalde>

Amerpoort heft met Amerpride een prachtig cafe en ontmoetingsplek voor mensen met een verstandelijke beperking en lhbtqi

Prettig Anders (van COC) is een gezelligsheidsclub voor LHBTIQ+’ers met een licht verstandelijke beperking. Onder begeleiding van een aantal vrijwilligers organiseren zij regelmatig activiteiten. Gewoon een leuk samenkomst.

Zonder Stempel is een samenwerking tussen COC Nederland, LFB en Vilans. Zij komen op voor de belangen van mensen met een beperking die LHBTI-gevoelens hebben. Mensen met een beperking met LHBTI-gevoelens ervaren dit vaak als een dubbele beperking.

Welke vragen hebben wij eigenlijk allemaal aan cliënten gesteld? En moesten we de antwoorden echt weten? Wat rapporteren we allemaal en is dit wel essentieel?

DOOR DE BRIL VAN EEN ROLSTOELGEBRUIKER

Ik zag hem al even op de parkeerplaats bij het winkelcentrum. Het viel me op hoe hij met zijn bril bezig was tijdens het verlaten van zijn auto. Is dat er echt een? Een brilgebruiker? Ik bleef er een tijdje bij stil staan, starend naar hoe de man zich uit zijn auto werkte. Wat een ongelooflijk inspirerend mens moest dat toch zijn, dat hij zich met die auto zo laat zien buiten. Dat hij als brilgebruiker überhaupt kan autorijden, eigenlijk. Tjonge!

Het verhaal uit de podcast is van  Ralph Stoové, lees meer van zijn prachtige verhalen

Ik ken hem totaal niet

Ik vervolgde mijn weg naar de supermarkt. Zag ik dat nou goed? Daar in het gangpad van de broodafdeling? Ja echt, het is de brilgebruiker van de parkeerplaats. Ik doe nog een paar stappen dichterbij om hem eens goed te bekijken. Hoe bijzonder dat hij helemaal zelfstandig een zak krentenbollen uit het schap weet te pakken! Oh hij kijkt weer even terug. De brilgebruiker heeft een wat bedenkelijke blik. Ik ken hem totaal niet, dus laat ik maar een praatje maken.

Hoe bijzonder dat hij helemaal zelfstandig een zak krentenbollen uit het schap weet te pakken

Nieuwsgierige ikke: “Wat goed dat u hier komt zeg!”

Brilgebruiker: “Eh, ken ik u?”

Nieuwsgierige ikke: “Nee, maar ik wilde gewoon even zeggen dat ik het ontzettend knap vind hoe u zo met die… tja… eh… [ik vraag me even af of ik het woord wel hardop mag zeggen?] bril omgaat.”

Brilgebruiker: “Nou, ik doe gewoon mijn boodschappen zoals iedereen.”

Kent u ook…?

Nu ik een praatje ben begonnen, mag ik best wat jovialer doen. Dus terwijl ik mijn gesprek vervolg, tik ik even tegen zijn bril aan. Ik friemel zelfs even nonchalant met zijn brillenpootje: “Ze kunnen wat tegenwoordig hè? U bent vast heel dankbaar dat ze tegenwoordig zulke goede brillen maken?”

De brilgebruiker deinst een beetje terug na mijn aanraking en kijkt wat geschrokken. Hij lijkt zelfs bij me weg te willen gaan. Maar ik ga gewoon stoïcijns door met ons gesprek.

Nieuwsgierige ikke: “Kent u ook Hans Appelmans, dat is de broer-van-de-vriend-van-de-bakker-in-het-dorp-van-mijn-tante? Die gebruikt ook een bril!”

Brilgebruiker: “Pfff… alsof ik elke brilgebruiker ken.”

Wat de brilgebruiker eigenlijk moet doen?

Ik merk dat de gebruiker van de bril een beetje nors doet. Ik snap dat wel, want het is ook niet niks zo’n bril. Maar gelukkig heb ik wel wat ongevraagde adviezen voor hem.

“Weet je wat je eigenlijk moet doen? Wat vaker zonder bril naar buiten. Gewoon een beetje oefenen. Dan zult u zien dat die bril steeds minder nodig is.”

Brilgebruiker: “Waar heeft u het over? Wat ik heb gaat nooit meer over hoor.”

Nieuwsgierige ikke: “Oh wat is er dan mis met u? Wat heeft u?”

Brilgebruiker: “Mis? Er is niets MIS met mij. Het gaat u bovendien niets aan wat ik heb. Ik vraag u toch ook niet naar uw medisch dossier?”

Gelukkig heb ik wel wat ongevraagde adviezen voor hem

Heeft u al eens…?

Tjonge, het lijkt wel alsof de brilgebruiker een beetje geïrriteerd is vandaag. Gelukkig heb ik nog meer goede raad: “Heeft u al eens het worteldieet geprobeerd? Dat moet je echt doen hoor. Ik ken iemand die dat ook probeerde en inmiddels heeft hij...]]>Geen hond die aan zijn leidinggevende vraag of hij nog seks heeft, toch? En geen ouder die bij de schooljuf informeert naar haar vruchtbaarheid. Totdat iemand een handicap heeft. Want die handicap lijkt vaak een vrijbrief om de vreemdste, brutaalste en meest botte vragen op je afgevuurd te krijgen.

Welke vragen hebben wij eigenlijk allemaal aan cliënten gesteld? En moesten we de antwoorden echt weten? Wat rapporteren we allemaal en is dit wel essentieel?

DOOR DE BRIL VAN EEN ROLSTOELGEBRUIKER

Ik zag hem al even op de parkeerplaats bij het winkelcentrum. Het viel me op hoe hij met zijn bril bezig was tijdens het verlaten van zijn auto. Is dat er echt een? Een brilgebruiker? Ik bleef er een tijdje bij stil staan, starend naar hoe de man zich uit zijn auto werkte. Wat een ongelooflijk inspirerend mens moest dat toch zijn, dat hij zich met die auto zo laat zien buiten. Dat hij als brilgebruiker überhaupt kan autorijden, eigenlijk. Tjonge!

Het verhaal uit de podcast is van  Ralph Stoové, lees meer van zijn prachtige verhalen

Ik ken hem totaal niet

Ik vervolgde mijn weg naar de supermarkt. Zag ik dat nou goed? Daar in het gangpad van de broodafdeling? Ja echt, het is de brilgebruiker van de parkeerplaats. Ik doe nog een paar stappen dichterbij om hem eens goed te bekijken. Hoe bijzonder dat hij helemaal zelfstandig een zak krentenbollen uit het schap weet te pakken! Oh hij kijkt weer even terug. De brilgebruiker heeft een wat bedenkelijke blik. Ik ken hem totaal niet, dus laat ik maar een praatje maken.

Hoe bijzonder dat hij helemaal zelfstandig een zak krentenbollen uit het schap weet te pakken

Nieuwsgierige ikke: “Wat goed dat u hier komt zeg!”

Brilgebruiker: “Eh, ken ik u?”

Nieuwsgierige ikke: “Nee, maar ik wilde gewoon even zeggen dat ik het ontzettend knap vind hoe u zo met die… tja… eh… [ik vraag me even af of ik het woord wel hardop mag zeggen?] bril omgaat.”

Brilgebruiker: “Nou, ik doe gewoon mijn boodschappen zoals iedereen.”

Kent u ook…?

Nu ik een praatje ben begonnen, mag ik best wat jovialer doen. Dus terwijl ik mijn gesprek vervolg, tik ik even tegen zijn bril aan. Ik friemel zelfs even nonchalant met zijn brillenpootje: “Ze kunnen wat tegenwoordig hè? U bent vast heel dankbaar dat ze tegenwoordig zulke goede brillen maken?”

De brilgebruiker deinst een beetje terug na mijn aanraking en kijkt wat geschrokken. Hij lijkt zelfs bij me weg te willen gaan. Maar ik ga gewoon stoïcijns door met ons gesprek.

Nieuwsgierige ikke: “Kent u ook Hans Appelmans, dat is de broer-van-de-vriend-van-de-bakker-in-het-dorp-van-mijn-tante? Die gebruikt ook een bril!”

Brilgebruiker: “Pfff… alsof ik elke brilgebruiker ken.”

Wat de brilgebruiker eigenlijk moet doen?

Ik merk dat de gebruiker van de bril een beetje nors doet. Ik snap dat wel, want het is ook niet niks zo’n bril. Maar gelukkig heb ik wel wat ongevraagde adviezen voor hem.

“Weet je wat je eigenlijk moet doen? Wat vaker zonder bril naar buiten. Gewoon een beetje oefenen. Dan zult u zien dat die bril steeds minder nodig is.”

Brilgebruiker: “Waar heeft u het over? Wat ik heb gaat nooit meer over hoor.”

Nieuwsgierige ikke: “Oh wat is er dan mis met u? Wat heeft u?”

Brilgebruiker: “Mis? Er is niets MIS met mij. Het gaat u bovendien niets aan wat ik heb. Ik vraag u toch ook niet naar uw medisch dossier?”

Gelukkig heb ik wel wat ongevraagde adviezen voor hem

Heeft u al eens…?

Tjonge, het lijkt wel alsof de brilgebruiker een beetje geïrriteerd is vandaag. Gelukkig heb ik nog meer goede raad: “Heeft u al eens het worteldieet geprobeerd? Dat moet je echt doen hoor. Ik ken iemand die dat ook probeerde en inmiddels heeft hij geen bril meer nodig.”

De gebruiker van de bril zucht diep en schudt wat met zijn hoofd.

Nieuwsgierige ikke: “En anders CBD-olie. Echt een wondermiddel!”

Brilgebruiker: “Dank u vriendelijk, maar ik ga weer verder met boodschappen doen.”

Het lukt me wel

Ik zie de brilgebruiker inderdaad kijken naar een zak volkoren brood. Aangezien ik erg hulpvaardig ben, vraag ik: “Zal ik dat brood even pakken voor u?”

Brilgebruiker: “Nee hoor, dank u wel. Dat lukt me wel.”

Het kan toch niet zo zijn dat iemand met een bril geen hulp nodig heeft?

Ik hoor wat de man zegt, maar ik luister niet. Het kan toch niet zo zijn dat iemand met een bril geen hulp nodig heeft? Kom, ik pak die zak brood gewoon toch voor hem. Ondanks mijn triomfantelijke blik, omdat ik trots ben dat ik iemand heb geholpen, lijkt de brilgebruiker helemaal niet blij.

Brilgebruiker: “Ik zei toch dat ik niet geholpen hoefde te worden? Vragen of ik hulp nodig heb is prima en anders vraag ik wel om hulp. Maar accepteer gewoon mijn ‘Nee, dank u’ als ik dat zeg.”

Zo zijn ze, die brilgebruikers

Tjonge, wat een ondankbaarheid van die brilgebruikers tegenwoordig. Laat ik dan nog maar een paar vragen stellen:

Nieuwsgierige ikke: “Kunt u nog seks hebben met zo’n bril?”

Brilgebruiker rolt met zijn ogen: “Vindt u het normaal om dat soort vragen aan een wildvreemde te stellen?”Nieuwsgierige ikke: “Nou, het kwam gewoon in me op. Gebruikt u die bril ook echt 24 uur per dag, eigenlijk?”

Brilgebruiker: “Wat denk je zelf? Dat ik er in slaap?”

De brilgebruiker lijkt nu zelfs een beetje boos, grist nog een zak brood uit het schap en stiefelt bij me weg. Ik kijk hem nog zo lang mogelijk na. Ik ben namelijk nog steeds verwonderd. Dus zo zijn ze, die brilgebruikers?

Hier een stukje tekst van de inspiratie van Nicole en een linkje naar het bericht op LinkedIn.

Soms heb je van die dagen die een zeer waardevolle herinnering zullen blijven. Vandaag mijn laatste cliëntdienst gedraaid op Elver, met een cliënt die altijd een plekje in mijn hart zal houden. Hij is diegene die mij deels gevormd heeft als professional en mij veel heeft geleerd. Als je dan eenmaal ( na vele pittige diensten) de betrouwbare ander voor hem bent, steelt hij echt een stukje van je hart. Althans wel die van mij! 

https://www.linkedin.com/feed/update/urn:li:activity:6922939085233762304/

Wil je in de zorg werken of van baan willen veranderen, kijk dan eens op onze vacaturesite: https://werkenvoorphiladelphia.nl

Wij zijn altijd opzoek naar enthousiaste zorgmedewerkers. Maar hebben ook veel mogelijkheden voor zij-instromers.

‘Werken in de zorg is een roeping.’ Erger jij je aan deze uitspraak? Nicole irriteert zich mateloos, begeleiden is een vák! Annemarie vraagt zich af of je de verbinding mist van mens tot mens als je te veel professional bent. En aan de andere kant, werken in de gehandicaptenzorg is niet alleen lol en plezier. In deze aflevering van What de Vak gaan deze veteranen in de zorg op zoek naar wat ons vak tot echt een vak maakt. Wat is ons meesterschap?